Voor communicatiebureau Coryfeeën werkten Elfie Tromp en ik aan monologen voor standbeelden in Dordrecht. De monologen zullen afgeluisterd kunnen worden op een MP3-speler tijdens het lopen van een mooie route.

Onderstaande tekst is geschreven voor het werk Vu-Dordt van Jeroen Doorenweerd, maar er zal een andere tekst worden gebruikt.

vu-dordt:
hier is het hart van de stad en het klopt
in het ritme van de dag en de nacht
hier is het hart van de stad
en je kunt het lezen
hard zacht hard zacht
hier is het hart van de stad
het bloed pompend door de kamers
met de koffie en de koffers
en de meisjes en de mannen
en de hakken op de trappen
en de nagels die op tafels tikken
en de papieren die uit printers rollen
en de beloftes en de leugens
en de doelen en de vragen
en alle misverstanden
en alle compromissen
en het zuchten en het klagen
en de dossiers en de bestanden
en zo pompt het alle dagen

zo pompt het hart van de stad
en ik ben de hartslagmeter
en ik hoor alles
alles
alles wat er in de kamers speelt
wat het hart doet overslaan
wat het bloed sneller doet stromen

zo was er eens een vrouw
die verliefd was op een man
en ze wilde hem alles vertellen
alles
alles wat ze dacht
fluisterde ze
zacht
over haar bureau naar dat van hem
en ze schreef hem lange brieven
korte berichten
en gekleurde memo’s
ze belde hem zelfs als hij even in een andere kamer was
over de katten, over de lunch, over haar vader, over dat mailtje, over dat en dat dossier, over die en die kenissen, over gisteren, over morgen, over haar ex, over de kleur van de lucht op dat moment en over hem en over haar
alles moest ze hem vertellen
en hij luisterde er geduldig naar

ze gingen steeds meer samen delen
de dagen en de nachten
eten, geld, een huis, het bed
maar die gedachten
daar hadden ze een dagtaak aan:
ze wenste zo vurig dat hij ze zou kunnen lezen
(de gedachte dat ze in alles wat onuitgesproken bleef alleen was was zo onverdraaglijk)
dat ze er in ging geloven

ze spraken steeds minder met elkaar
hadden aan een half woord wel genoeg
of aan een halve zin
totdat hij zei “ik ver-“
en ze er niet meer achter kwam wat dat betekende
ik ver-trek
of ik ver-laat je
of ik ver-veel me
ze wist het niet
maar hij kwam niet meer terug

en de papieren stapelden zich op op zijn bureau
boven op haar laatste memo
en zijn stoel bleef leeg
tot er op een dag een nieuwe man zat
in een keurig geperst pak
hij zag er statig uit
een beetje onbereikbaar
en serieus
hij knikte haar ’s ochtends en ’s avonds even toe
maar ze wisselden geen woord
niets
soms keek ze even naar hem
en dan keek hij toevallig op
dan kruisten hun blikken in stilte
en vroeg ze zich voor een moment af wat hij dacht
en verder
niets

ik registreerde slechts hun hartslag
en de stemmen van de receptionistes
en de bezems van de schoonmakers

toen liep ze hem op straat tegen het lijf
en hij hielp haar overeind
bood haar zijn excuses aan
en een kop koffie
die ze aan nam
en hij vertelde haar waar hij woonde
en wie hij was
en wat hij hiervoor zoal gedaan had
en op het werk bleven ze praten
en steeds verraste hij haar weer met iets
iets wat hij wist
of wat hij dacht
of met een vraag die ze niet had verwacht

en zo zitten ze hier nu binnen
allebei achter hun bureau
te werken
ze kijken af en toe op
en vertellen over... wat dan ook
en op hun stemmen sla ik uit
op hun lachen en hun zwijgen
op de ruzie en het overleg
de complimenten
de verwijten
het praten en het roddelen
de beloftes en de leugens
en alle misverstanden
en alle compromissen
en het schreeuwen en het fluisteren
en het zuchten en het klagen
alle dagen: hard zacht hard zacht
hard zacht

zo tikt het altijd door
hier binnen
van binnen
waar de verhalen zich verschuilen
en de wensen en de dromen
de zorgen en de angsten
die niemand precies kent
binnen in de kamers stroomt het bloed waar het niet gaan kan
en aan de buitenkant zie je er maar een beetje van
alleen maar de contouren
hard zacht hard zacht
alleen de hartslag

“ik vergeet je niet” bedoelde de man
maar dat heeft ze nooit geweten
ze had haar hart alweer aan een ander gegeven