grafisch ontwerp: jackolantern.nl
Met twee klasgenoten van de schrijfopleiding, Joram Tornij en Rick Steggerda, heb ik twee voorstellingen gemaakt onder de naam tg Maart. Even a Stopped Clock Reads the Time Twice a Day was daarvan de tweede.
Bekijk hier een slideshow met foto's van de voorstelling.
We hebben de tekst voor de voorstelling geschreven eind 2006, begin 2007 en samen geënsceneerd in februari 2007. Na deze 'try out' hebben we de tekst en de enscenering verder ontwikkeld met Marijke Schermer (tg Alaska). De voorstelling ging in maart in première in het Academietheater en speelde in mei op Festival aan de Werf.
Even a stopped clock reads the time twice a day was een voorstelling en is een tekst over het invullen van je tijd, keuzes maken, kinderen voor kinderen, de maya's en doorwerken. Teksttheater waarbij de personages zichzelf, elkaar en de wereld om hen heen opbouwen en afbreken door middel van taal.
MAN
We zijn aan het schaatsen.
MINNAAR
Nee, jij bent aan het schaatsen. Jij bent een marathonschaatser en je schaatst de Elfstedentocht.
MAN
Ik heb het koud.
MINNAAR
IJspegels hangen uit je neus.
VROUW
Stop.
MAN
Ben ik alleen?
MINNAAR
Ja en het is nog vroeg en donker. Pas op een wak.
MAN
En er zijn scheuren in het ijs, hè.
VROUW
Je bent geen schaatser.
MAN
Niet?
VROUW
Nee.
MINNAAR
Nee, je bent een astronaut.
Je bent een astronaut.
MAN
Ik zit in een raket in een baan om de aarde, alleen. Ik ben een astronaut. Mijn moeder belt me. Schat,
zegt ze, wat wil je vanavond eten? Ik woon al lang niet meer thuis. Ik heb een eigen huis, twee katten en een ligbad. Mijn moeder zegt: voel je je wel goed? Ja ja, ik doe wat metingen enzo, zwaartekracht, dat soort dingen. Je weet dat je altijd naar huis kunt komen om te eten, schat. Ja ja ik wil nog even wat dingen meten, noteren. Ik heb het koud terwijl de temperatuur hetzelfde is gebleven. Ik wil nog even weten hoe dat komt.
MINNAAR
Je bent een kluizenaar.
MAN
Ik zie niemand meer. Geen mens om vast te houden. Om mee te zoenen. Om mee te vrijen. Ik was me niet meer, want voor wie zou ik me wassen. Ik dans soms buiten zonder kleren aan. Dat kan gewoon, want niemand die het ziet. Ik sla met mijn hoofd tegen de deur van mijn krot tussen de bomen. De bomen waar ik mijn rug tegen wrijf om me te krabben. De struiken die mijn benen vol schrammen laten. En mij kan het niets schelen. Het kan mij allemaal niets meer schelen.
MINNAAR
Je bent een dakloze.
MAN
Ik ben in een botanische tuin, gelopen. Gewoon door te lopen zo in een botanische tuin beland. Het is winter. Er zijn weinig bloemen. Alleen op het raam.
Het lijkt me mooi om dood te vriezen op straat, terwijl iedereen denkt dat ik slaap.
