Man aan de bar is geschreven in april 2006 als 'individueel project' dat werd begeleid door Gijsje Kooter.
een serveerster, een fotograaf, zijn zwangere vrouw, een piloot en een man aan de bar
in een bar
serveerster
nee
ik heb niks te zeggen
nee
ik ga de hele avond mijn mond houden
ik heb niks te zeggen
het spijt me
het zou wel eens een lange avond kunnen worden
en een stille
als jullie ook niks te zeggen hebben
want ik heb niks te zeggen
ik heb niks te zeggen
ik
heb
niks
te zeggen
piloot
wat zeg je?
serveerster
je hoeft mij niks te vragen
verwacht geen antwoorden van mij
geen woord
geen letter
geen zin
ik heb er geen zin in omdat het geen zin heeft
zinloos geluld
denk ik vaak
weer een avond zinloos geluld
dus vanaf nu zeg ik niks meer
want wat valt er nou te zeggen?
wat doet er toe?
niets doet er toe
niets niks nada noppes niente rien de rien
niets is de moeite van het formuleren waard
het kan altijd beter
mooier
slimmer
meer overwogen
dieper doordacht
subliemer getimed en klinkender
wat ik zeg klinkt niet - klinkt niet na
mijn stem valt weg zodra de woorden mijn mond verlaten
lossen ze op in de lucht
ziet niemand hoort niemand
doof voor wat ik zeg
ik zeg ook niks
een nietszeggend bestaan
ik heb echt niets te zeggen
het recht niet iets te zeggen
alles is gezegd
bij deze
basta
stoppen
zwijgen
kop dicht bek houden
over en uit
er zijn meer dan zes miljard mensen op de wereld
en er komen er elke seconde vier bij
zeggen ze
maarja ze zeggen zoveel
er heerst een complete woordvervuiling
zinsverspilling
gedachtenoverschot
stiltetekort
en dan denk ik dat ik nog nadenk voordat ik wat zeg
als ik wat zeg
wat ik vanaf nu niet meer ga doen
dan denk ik daar over na
dan heb ik daar goed over nagedacht
kan beter
kan altijd beter
zei ik net ook
kan altijd beter
maar
ik heb er over nagedacht
van sommige mensen kun je met de beste wil van de wereld
- en dan bedoel ik met alle goede bedoelingen die een mens kan hebben -
toch met geen mogelijkheid dat wat ze zeggen als relevant beschouwen?
de meeste mensen zeggen niets
ik denk dus niet
dus niet
laat dat duidelijk zijn
duidelijkheidsdrang verplicht me te zeggen
voordat ik zwijg
vanaf nu tot in de eeuwigheid
anders zou ik het helemaal niet zeggen
als ik me daartoe niet verplicht voelde
dat ik de enige ben
ik ben niet de enige die werkelijk niets maar dan ook niets zinnigs te melden heeft
drie keer niets en dan nog minder zeg ik altijd
zei ik altijd
vanaf nu
vanaf dit moment
verander ik mijn leven
een beter milieu begint bij jezelf
de uitstoot van onnodige zinsneden, lulvervuiling, is vanaf dit moment
het moment dat ik mijn mond zal houden
niet aan mij te wijten
men mag mij dus dankbaar zijn
ik doe er niet meer aan mee
ik doe het niet meer
ik weiger
ik stop
er zijn gewoon teveel gedachten - denk ik
